miðvikudagur, ágúst 16, 2006

Stundum er svo gaman að vera stelpa

Athugasemd, þetta er ekki loka bloggfærsla. Hún verður nefnd LOKAFÆRSLA. Bara svona svo allt sé á tæru.

Jæja þá er draslið okkar á leið til Immingham og þaðan á skip til Íslands. Alveg er þetta merkilegt hvað maður getur sankað að sér miklu drasli á einu ári og alveg er það merkilegt að ég skuli alltaf vera jafn hissa á hverju ári. Það er nefnilega þannig að síðustu 5 ár í lífi mínu hef ég aldrei búið lengur en í 1 ár á sama stað. Hef skipt þrisvar um húsnæði á Íslandi og flutt tvisvar sinnum milli landa.

Nema hvað, er örugglega búin að henda 60 ruslapokum (ekki stórum svörtum reyndar, heldur svona meðal stórum Sainsbury´s pokum) af eintómu drasli, En annað magn fór í endurvinnslu en til að friða samviskuna fór ég með 6 poka af fötum, barnabílpúða, 2 nestisbox, 2 sett af skólabúningum og kojur í “charity chop”.
Ég segi til að friða samviskuna því mér var í alvöru flökurt á tímabili yfir hversu virk ég er í þessu neyðsluþjóðfélagi. Verst fannst mér þó hvað mér fannst ég hafa gert mikið góðverk að skila þessu af mér í “charity shop”. En eftir pínu sjálfskoðun vissi ég náttúrulega að raunverulega ástæðan fyrir því að ég fór með þetta í “charity shop” var sú að ég hafði ekki samviskunni að henda árs gömlum fötum í tunnuna svona fyrir utan það að hún var orðin troðfull. Oj barasta Rannveig, segi ég nú bara við sjálfa mig.

Billjard borðinu ætla ég að smygla inn í “tea roomið í Plant & Soil” á laugardagkvöldið, svo verða allir voða glaðir og hissa þegar þeir mæta í vinnu/skóla á mánudaginn og fara í “tea break”. Hver skyldi hafa komið með þetta, humm, Rannveig og Bergur ? Eigum við að taka einn leik og síðan munu allir faðmast og gráta voða mikið yfir því að við séum farin. Já, það er ákkúrat svona sem þetta mun verða.

Nema hvað, ætla ekki dvelja við þessar hugsanir lengur.

Framundan hjá okkur þessa vikuna er að halda kveðjuveislu. Eigum von á 30-40 gestum og það verður örugglega mjög skemmtilegt. Planið er þannig að ég, Steph og Catherine (sem eru bestu vinkonu mínar hér í Abbó) ætlum að hætta í vinnunni/skólanum í hádeginu á föstudag og skreppa í Sainbury´s og kaupa allskonar mat til að búa til svona “finger food”. Þær eru reyndar búnar að taka yfir veilsustjórnina en mér er alveg sama. Mér finnst bara fyndið og skemmtilegt hvað þær lifa sig inn í þetta. Nema hvað, svo förum við heim til mín, opnum kampavín og setjum einhverja stelputónlist á fóninn t.d. Robby Williams sem er náttúrulega lang flottastur hér í UK að minnsta kosti, og búum svo til “finger food-ið”. Nú nú, þegar þetta er allt saman tilbúið ætlum við allar í sturtu heima hjá mér (ekki saman samt ) og svo punta okkur og mála þar til gestirnir koma. Stundum er svo gaman að vera stelpa !

laugardagur, ágúst 12, 2006

Frakklandsferð (frh)

Fyrir þá sem eru alltaf á tánum og búnir að lesa bloggið, þá er búið að uppfæra textann því yfirvaldið sagði að það vantaði inn í textann. Einnig eru myndir komnar á:


http://community.webshots.com/user/bergurogrannveig/

föstudagur, ágúst 11, 2006

Frakklandsferð og lokaspretturinn

Ó mig auman, þvílík ógæfa og ómögulegheit. Í kvöld eru ekki góðar fréttir. Ég auglýsti vin minn Volvo til sölu í blaðinu í morgun og seldi hann áðan. Þvílík kvöl, þvílík pína. Enginn Volvo, engin gleði.

En Rannveig sagði: "Stattu þig strákur, horfðu fram á veginn". Og þá er víst ekki annað en að horfa fram á veginn (og einnig líta aðeins um öxl).

Við fórum til Frakklands að heimsækja Helenu og Davíð. Þetta var aldeilis frábær ferð svo ekki sé meira sagt. Ég steig ekki fæti inn í musteri mammons allan tímann sem hlýtur að teljast mjög gott af sjötíu og sex ára gömlum manni að vera.

Við byrjuðum á að fara í "Stóru höllina" og skoðuðum þar sýningu á undarlegum vélum. Þarna voru klósett á hjólum, sjálvirkir blaðsíðuflettarar, tíu tonna vélrænar bækur, eggjaloftbyssur, prumpuvélar og hitt og þetta fleira. Svo fórum við í katakompurnar og skoðuðum stafla af hauskúpum og beinagrindum. Einnig fórum við og heilsuðum upp á hana Lísu í Louvre, fórum í Pompidou, Montmartre á markaði og bara svona það sem túristar gera í París.

Að auki voru Helena og Davíð mjög dugleg að fara með okkur á alveg frábæra veitingastaði sem fara kannski framhjá túristum. Ég þreytist vart á að segja að þetta var alveg frábær ferð í alla staði. Maður uppötvar hvað Frakkar búa til ótrúlega góðan mat þegar maður kemur beint úr höfuðvígi djúpsteikingar, snakks og macaroni cheese. Daginn áður en við fórum heim fórum heim fóru Rannveig og Helena til Rúðuborgar að heimsækja ömmu frönsku og nýtti karlpeningurinn tímann vel, við byrjuðum á að fara á markaðinn að kaupa, matvæli til kvöldsins og löguðum svo til eldhúsið, flísalögðum og máluðum því þau eru að fara að flytja til LA og það þýðir víst ekki að láta leigusalann taka alla trygginguna fyrir viðgerðum. Við enduðum ferðina á að fara í picnic fyrir framan Eiffel turninn en það er eitthvað sem allir eiga að prófa, það má eiginlega segja að þetta sé eins og að sitja fyrir framan 300 metra háan kaldan varðeld, augun dragast alltaf aftur og aftur á turninn. Við getum ekki beðið eftir að fara til LA og hitta þau þar á næstunni. Við verðum bara að fara sem fyrst þannig að þau verði örugglega ekki búin að falla fyrir einhverri tískubylgju í mataræði, svo sem jurtafæði, Atkins, eða einhverru þaðan af verra svo ekki sé minnst á Bush ást.

Þá er ferðasaga búin og mál að horfa fram á veginn:

Við erum byrjuð að pakka og ganga frá okkar málum í skólanum. Við erum búin að selja alls konar drasl í gegn um póstlista í skólanum, mig langaði reyndar heilmikið að kaupa mér svartar lederhosen númer 16 sem voru til sölu en þar sem við erum með nóg dót fannst mér það ekki við hæfi.

Ætli við reynum ekki að hafa eitt lokablogg áður en við komum heim þann 21. ágúst þar sem þessi fréttaþjónusta var aðallega hugsuð til að láta fólk vita að við værum á lífi í vondu útlöndum þar sem allir hræðilegu hlutirnir gerast ólíkt litla fallega Íslandi.